Kon gisteren nog maar eens…

Wat een dag. . . . . . . . .
En dan denk ik dat ik voor ons allemaal spreek. Jan en Mike, mijn partners op de fiets. Maar ook voor Vincent en Pauline, voor Josine en Harry, voor Cindy en als laatste Emil die de site bijhield op afstand. Ik begin maar eens met de namen die niet vergeten mogen worden. Dat mag ook wel eens.

Zondag 24 mei zoals we hem beleefd hebben. 
De dag begon al vroeg. Abby werd opgehaald om te gaan logeren bij 2 andere honden en om 09.00 uur stond Inge van Glanum Diagnostics al binnen om de holter aan te brengen op mijn borst. Zo, mijn hart was in beeld.
Om 09.30 uur stond de rest van het peleton op de stoep, Jan en Mike, Samen met de crew van de volgauto. Even een kort filmpje gemaakt en op naar het SJG. En wat stonden daar een mensen en fotografen (dat zijn trouwens ook mensen) om ons uit te zwaaien. Na mooi toegesproken te zijn geweest door Gertjan Kamps, voorzitter van de Medische Staf en Wethouder Paul Sterk, mochten we een cheque van bijna 5600,-. overhandigen als -voorlopig- eindbedrag. 
En dan het moment waar ik zelf over droomde. Op de fiets en rijden maar. Lekker met het zonnetje op ons richting Nederweert.

Na een goede 20 minuten reed Mike lek. Achterband had hetzelfde probleem als ik in het ziekenhuis; lucht tekort. Na het fiksen hiervan reden we snel weer verder. Jan had een prachtige route uitgekozen. Jammer alleen was dat het weer steeds slechter werd. Maar ja, dat kon zelfs Jan niet veranderen.
Onderweg kregen we proviand van Cindy, Pauline en Vincent, we kwamen dus niets tekort. Zij zorgden ook voor beeldmateriaal van de rit. En om 12.15 uur belde Ruben Weekers van L1 voor een live-verslag op de radio. Leuk allemaal! 
Na een paar uur kwamen we in Haps. Daar sloot Bart Kiemeney bij ons aan voor het laatste stuk. Bart is lid van het bestuur van het Radboud Fonds.  Inmiddels was het ook al een tijdje aan het regenen. Na het wachten op het veer bij Cuijck kregen we het flink koud en gingen we wat omhoog met het tempo om warm te worden. Snel waren we in Nijmegen waar Bart ons naar een grote verrassing leidde. Er stonden drie ambulances op ons te wachten met vele fotografen daar omheen. Vanaf dat punt mochten we i.p.v. over het fietspad, onder begeleiding van de ambulances met zwaailichten aan, onze tocht over de Sint Annastraat vervolgen tot aan het Radboudumc. Man wat was dat ontzettend bijzonder. Was m’n gezicht niet al nat van de regen dan was ie het nu wel van emotie. Dit was een “ambulancerit” om voor altijd te onthouden.

Bij het Radboudumc aangekomen stonden er zoveel mensen, bekenden en onbekenden, tv, radiozenders en journalisten van verschillende nieuwsmedia. Zelfs onze eigen fotografe was nog snel ingestapt in de bus van Kupers uit Weert om erbij te kunnen zijn. En de mensen waarvoor ik de tocht gedaan heb. De verplegers/verpleegsters die mij verzorgd hebben. Fantastisch.
Op dat moment werd het zo emotioneel voor mij. We hadden het gehaald en onder wat voor omstandigheden. En wat een ontvangst. Was even helemaal de weg kwijt. 
Gelukkig begon het officiële gedeelte. Na enkele woorden te hebben gesproken en nog een prachtige cheque van Mariet en Suzanne (de handbikesters) in ontvangst te hebben genomen konden we, na iets meer dan 3,5 uur fietsen, een nieuw bedrag van iets meer dan 6400,- aanbieden. Trots? JA!
Daarna nam Marcel Slenders, de voorzitter van het Radboud Fonds het woord. En wat hij zei kwam even moeilijk binnen…  Het Radboud Fonds was zo geinspireerd geraakt door onze actie dat ze ons initiatief hebben overgenomen en hier een vervolg op willen geven: “Fiets Corona de wereld uit 2020”. Een fondwervings-programma om geld in te zamelen voor verder Corona-onderzoek. Mij werd de eerste medaille overhandigd en ik kreeg een prachtig ingelijst t-shirt van deze actie. Gelukkig werden Jan en Mike ook niet vergeten. Ik was weer zonder woorden en kreeg weer heel veel last van een nat gezicht. Uiteindelijk kreeg ik tijd om te doen waarom ìk het wilde doen, deze dag. Het personeel bedanken voor hun goede zorgen voor mij en alle andere Corona-patiënten. Door middel van 10 echte Limburgse vlaaien van Bakker Vries uit Weert. En hiermee wilde ik niet alleen deze verpleegkundigen bedanken in van het Radboudumc. Ook symbolisch de mensen van het Sint Jans Gasthuis in Weert en alle verpleegkundigen en betrokken mensen die meer dan hun werk gedaan hebben in welk ziekenhuis dan ook. Inclusief defensie. Eric, je was er niet, maar dankjewel en op de plaats rust!

Met tranen…
Oscar Ellerbrak

P.S. Het was koud!!!!