Uit de anonimiteit

Vandaag twee verschillende onderwerpen. Het eerste iets leuks, het tweede is minder leuk, maar wil toch een stukje met u delen. Het is een deel van mijn ervaringen/gevoelens tijdens mijn verblijf in het SJG. Minder leuk, maar dan weet u waarom we hier mee bezig zijn. . .

Een nieuwe bril
Vandaag mocht ik mijn “rennersbril” gaan ophalen die geheel gesponsord wordt door Eric Mertens Optiek. Een bril op sterkte gelukkig, anders verlies ik straks Jan en Mike nog uit het oog. Super dat Eric Mertens deze beschikbaar stelt. En zoals jullie op de foto zien, Eric is ook een fanatieke fietser. Hij wilde helaas niet mee op de fiets naar Nijmegen. Een smoesje dat het uitgerekend net op koopzondag valt of zoiets, mompelde hij zachtjes…
Foto: © Josine Frankhuizen – FPh

Een stukje uit het Sint Jans Gasthuis.
Dinsdag 7 april. ‘s Nachts zijn plotseling mijn longen slechter geworden. Het slangetje was niet meer genoeg. Ik kreeg een mondkapje op zodat er meer zuurstof aangevoerd kon worden. ik raakte ook steeds vermoeider en kon al niet meer zonder rollator lopen. Ik begon nu bang te worden. Hoe ver kon dit gaan? Ik was de weg kwijt. Ik miste Vincent (-mijn broer), ik miste andere mensen die me dierbaar waren. Wilde ze dichtbij me hebben. Fysiek dicht bij me.

Eugene, die in het ziekenhuis werkt, die was wel dichtbij. Hij was zelfs nog even op de vierde verdieping geweest maar kon en mocht de afdeling niet op. Hij heeft me wel een foto gestuurd dat hij bij de liften stond. Met de schotten die daar geplaatst waren. Het feit dat hij elke dag in het ziekenhuis was gaf me wel een fijn gevoel. Ook erg leuk was dat bij het avondeten altijd een kaartje zat met mijn naam daarop geprint en wat ik te eten kreeg. Eugene had daar “smakelijk! Eus” bijgeschreven. Eugene werkt in het restaurant. Het waren de kleine dingen die veel voor me betekenden.


In de middag kwam er iemand praten over mijn hallucinaties en vreemde gedachten. Helaas werd dat gesprek onderbroken omdat er een tweede CT-scan gemaakt moest worden. Ze wilden kijken of ik een long-embolie had. Later in de middag kreeg ik van een verpleger te horen dat dat niet het geval was. Wel dat mijn longen verslechterd waren door het Corona-virus. Wat wel positief was is dat mijn koorts, eindelijk, echt begon af te nemen en bijna weg was. Dat maakte me wel rustiger.

Een persoonlijk stukje uit wat ik voor mezelf op papier aan het zetten ben. Reden is dat ik bijna alles nog wel weet, maar niet precies wat wanneer plaats gevonden heeft. Op deze manier hoop ik dat ik het allemaal weer duidelijk krijg voor mezelf.

Wilt u onze actie “Fietsen tegen Corona” steunen? Doneer dan nu via:
www.gofundme.com/fietsen-tegen-corona